اه

رفت در خلوت خود هرچه شنید اه نگفت.
بی خبر بود ولی درد دلی باز نگفت.
در کجابود  ان شیشه دا باز شکست.
امدی جان دلم باز  بهاری نشکفت

ماه

شب امد درد دل امد

غم امد خون جگر امد

برو ای دل بکار عشق

صبا گوید که ماه امد

رسوا

به اهی از دل تنها

گذاری برسر من پا

ترا در گوشه دل را

نگه دارم من رسوا

رعنا

بیا ای ای قامت   رعنا

دلم دارد ترا تنها

چرا پیشم نمی مانی

 به عشق و من توهم زیبا

نگار

اگر دارم دلی خسته

بدان با تو ندا بسته

به ان رنگ و رخ زیبا

ندارد دل  نگارسته

زمان

ان زمان بودیم کنار رود و راه

کی گذشت ورفت و درد واه

کی توانم باز گردانم زمان

گربسازم شوری و گاه

خود بسوزم تا بماند یارو دل

عاشقی ناگفته بهتر مانده چاه
ای خدا هرگز نداند  روزگار    

من چه یاری دارم اسوده جاه

چون نمی دانم جه سازد ابر وباد

تا همین دل  رابکارم شوق و اه

یار

من به رویا چون ندارم غیر یار

تاکند بیدارم  وجانم شکار

درد وشوری را بسازم اه دل

تا دهم یار عزیزم را قرار

معبود

اسمان داند چه دارم این زمان

ان چه دارد می تواند لا مکان

گر چه بخشاید غم دیرین من

او خدای هر مکان است و زمان

من به شب دارم دعا و خواهشم

امده است پیغام یاری هم چنان

دل بریده غیر او را روز وشب

ناتوان است زور ظاهر ناکسان

ای که معبود همه در هرکجا

عاشق  راهت شده ام تو بدان

هرچه در فکر و. دل من نزذ تو

اشکار است وتو دانی راهمان

 

به چرخ

جان

امدم تا تادر کنارت جان دهم

خود ندانم هرچه خواهی ان دهم

می گذارم جان براحت ای عزیز

تو ببر من عاشقانه تن دهم